ในสัปดาห์นี้มีเรื่องที่จะแจ้งให้บุคลากรได้รับทราบเกี่ยวกับการที่มหาวิทยาลัยมีแนวคิดในการจัดทำยุทธศาสตร์การพัฒนาบุคลากร ซึ่งเป็นเรื่องที่ต่อเนื่องจากการเสวนา “เหลียวหลัง แลหน้า” ในครั้งที่ ๒ ที่ได้มีหัวข้อในการเสวนาเกี่ยวกับการพัฒนาบุคลากร โดยขณะนี้ได้มอบหมายให้ รศ.ประยงค์ ฐิติธนานนท์ รองอธิการบดี ที่กำกับดูแลงานนโยบายและแผนเป็นประธานในการที่จะระดมผู้แทนจากศูนย์ต้นทุนต่าง ๆ มาร่วมกันจัดทำยุทธศาสตร์การพัฒนาบุคลากร เพื่อเตรียมนำเสนอสภามหาวิทยาลัยได้พิจารณาและให้ข้อเสนอแนะต่อไป
               สำหรับแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ในระยะ ๔ ปี (พ.ศ. ๒๕๕๖ – ๒๕๕๙) ที่ได้มาจากการรับฟังข้อเสนอแนะและความคิดเห็นจากกรรมการสภามหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ผู้บริหาร คณาจารย์ และบุคลากรในมหาวิทยาลัยจาการเสวนา “เหลียวหลัง แลหน้า” ที่จัดในครั้งที่ ๒ ได้สรุปข้อเสนอโดยให้ครอบคลุมกลยุทธ์และกระบวนการในการพัฒนาบุคลากรทั้ง ๕ ด้าน ได้แก่
                              ๑. การสรรหาและการคัดเลือกบุคลากร (Recruitment)
                              ๒. การมอบหมายงาน (Assignment) 
                              ๓. การบริหารจัดการทรัพยากรบุคคล (Management)
                              ๔. การพัฒนาบุคลากร (Development) 
                              ๕. การประเมินประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน (Assessment)  
               การพัฒนาบุคลากร ถือว่าเป็นภารกิจที่มีความสำคัญของมหาวิทยาลัยและต้องจัดขึ้นเพื่อพัฒนาคุณภาพ ทักษะและความรู้ความสามารถที่จำเป็นในการปฏิบัติงานของบุคลากร เปิดโอกาสให้ได้รับประสบการณ์ความชำนาญ และทัศนคติใหม่ ๆ ให้เกิดความเจริญก้าวหน้าในอาชีพและเป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับบุคลากรต่อการเปลี่ยนแปลงและการแข่งขันในอนาคต โดยเฉพาะในมหาวิทยาลัยของเรา การที่จะเกิดการพัฒนาบุคลากรก็ต้องมีปัจจัยที่เกื้อหนุนหลายด้านด้วยกัน แต่ในสภาพปัจจุบันปัญหาของบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษากำลังเพิ่มมากขึ้น เนื่องจากบุคลากรที่เป็นข้าราชการลดน้อยลงและไม่ได้รับอัตราเพิ่มเติม ในขณะที่ต้องแบกรับภาระการรับนักศึกษาเพิ่มขึ้นและการขยายระดับการผลิตบัณฑิตในระดับบัณฑิตศึกษาเพิ่มขึ้น จึงจำเป็นต้องได้บุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ และมีวุฒิที่สูง แต่สภาวะการรองรับในการที่จะมีระบบสวัสดิการ ความมั่นคงในหน้าที่การงานของบุคลากรเหล่านี้ยังมีไม่เพียงพอ จึงทำให้เกิดปัญหาที่จะตามมาในอนาคตคือ คนเก่ง คนดี มีความรู้ ความสามารถก็จะเลือกไปเข้าสู่องค์กรอื่น ๆ ที่มีความมั่นคงในอาชีพมากกว่า ถ้าผู้มีอำนาจในการบริหารประเทศไม่เห็นความสำคัญในเรื่องเหล่านี้ ต่อไปการผลิตบัณฑิตในระดับอุดมศึกษาก็จะเป็นปัญหาต่อไป แต่อย่างไรก็แล้วแต่ ในส่วนของมหาวิทยาลัยก็ต้องดำเนินการเพื่อเตรียมการรองรับในการพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัยโดยได้กำหนดให้บุคลากรทุกคนจะต้องระบุแผนพัฒนาตนเอง ซึ่งครอบคลุมทั้งการพัฒนาด้านการศึกษา ตำแหน่งทางวิชาการและสมรรถนะที่จำเป็นต่อการปฏิบัติงาน โดยผ่านการประเมินจากผู้บังคับบัญชาในหน่วยงาน         ที่บุคลากรแต่ละคนสังกัด และได้กำหนดวิธีการในการพัฒนาบุคลกรที่หลากหลาย มีความยืดหยุ่นและยั่งยืน โดยมีกรอบแนวคิดในการพัฒนา ดังต่อไปนี้
               ๑. การส่งบุคลกรไปศึกษาต่อเพื่อให้มีคุณวุฒิตามเกณฑ์มาตรฐาน
               ๒. การเพิ่มพูนความรู้ทางวิชาการ
               ๓. การพัฒนาตำแหน่งทางวิชาการ
               ๔. การฝึกอบรม
               ๕. การศึกษาดูงาน ประชุมสัมมนา และการไปเสนอผลงานทางวิชาการ
               ๖. การพัฒนาโดยใช้ระบบการบริหารจัดการ เพื่อพิจารณาผลการปฏิบัติงาน
               ๗. การพัฒนาในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งเกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาบุคลากรและมหาวิทยาลัย

               ซึ่งกรอบแนวคิดในการพัฒนาข้างต้นนั้น มหาวิทยาลัยได้ดำเนินการอยู่แล้วและได้สร้างกฎข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศ แนวปฏิบัติไว้บ้างแล้วในบางเรื่อง ทั้งนี้การดำเนินการในกรอบต่าง ๆ นั้น ก็ต้องดูปัจจัยต่าง ๆ ประกอบไปด้วย เช่น นโยบายของมหาวิทยาลัย งบประมาณ จำนวนนักศึกษา แนวโน้มความต้องการเรียนของนักศึกษา เป็นต้น สำหรับการดำเนินการนั้น จะมีการระดมความคิดเห็นโดยมีตัวแทนจากส่วนงาน หรือศูนย์ต้นทุนต่าง ๆ เพื่อมาจัดทำให้แผนพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัยชัดเจนยิ่งขึ้นต่อไป